a_room_of_one's_own

Κουράστηκε. Αιώνες … ορθοστασίας! Έλυσε τον ιερό κόμβο. Έβγαλε το κόκκινο κραγιόν κι έβαλε κάτι πρόχειρο. Βγήκε από την τοιχογραφία. Κάθησε λίγο να ξεκουραστεί. Ακούμπησε στην ώχρα της Κνωσσού. Γύρισε το βλέμμα κι αντίκρυσε τον ουρανό της Αθήνας. Τον ήλιο της, που μιλάει μια γλώσσα φτιαγμένη μόνο από επίθετα. Του χαμογέλασε. Τον άφησε να εισχωρήσει μέσα της. Φλογερός εραστής! Τη ζωντάνεψε με τα χάδια του. Την ελευθέρωσε. Ορκίστηκε, όμως, να γυρνάει με τη λιακάδα στον ιερό της τοίχο και να ακουμπάει για λίγο εκεί. Μια “Παριζιάνα” στ᾽ Αναφιώτικα. Grew weary. Centuries of standing! Loosened the sacred knot. Removed the red lipstick and slipped into something casual. Stepped out of the wall painting and sat down to rest for a while. Leaned against the ochre of Knossos. Turned around and faced the Athens sky. her sun, speaking a language solely composed of adjectives. She smiled at him. Let him penetrate her being. Such a fiery lover! Revived her with his touch. Set her free....

Ιούνιος. Κοντεύει μεσημέρι. Λιγοστεύουν οι ίσκιοι. Λιγοστεύουν και τα βήματα στο ανηφορικό πλακόστρωτο.   Η ανάσα βαραίνει. Τα χέρια ιδρώνουν. Απομακρύνονται. Αν κουράστηκες, κάνουμε ένα γρήγορο γύρο με το τρενάκι… Σαν παιχνίδι παιδικό φαίνεται.   Προτιμάς μια βόλτα με την άμαξα; Σαν παραμύθι. Δεν έχω ανέβει ποτέ.   Πόσο κάνει; Ω! Ακριβά…όπως όλα τα διατηρητέα.   Ας περπατήσουμε καλύτερα. Αντέχω. Περιπατητές. Με το δικό τους ρυθμό θα μετρήσουν τα όριά τους και τα όρια της πόλης. Το περπάτημα θα τους μυήσει στο μύθο της Αθήνας. Σα να συμμετείχαν σε τελετουργική πομπή, θα τους αποκαλυφθούν σταδιακά τα σημάδια, οι οπτικές αξίες, οι αληθινοί ήρωες. Αν επιθυμούν, μπορούν να   κοινωνήσουν την ουσία, την   αντανάκλαση του εσωτερικού δυναμισμού της. Το περπάτημα θα τους προσφέρει την απόλυτη ελευθερία του παιχνιδιού. Θέτει, ωστόσο, έναν και μοναδικό κανόνα. Τη βραδύτητα. June. Noon closing in. Falling short of shade. Steps goi...

Εν αρχή δεν είναι ο λόγος. Είναι η δράση. Κάπου κρυμμένη, μια αόρατη ορχήστρα, παίζει ένα ζωηρό εμβατήριο. Δίνει τον τόνο στην ασυνάρτητη παρέλαση. Δίνει το ρυθμό στη χορογραφία του μόχθου, της ανεμελιάς, της ματαιοδοξίας. Όλοι συντονισμένοι. Στο ίδιο βήμα. Χαράζουν τα σχήματα μιας γεωμετρίας της καθημερινότητας πάνω στο τετράγωνο της μεγάλης πλατείας. Ευθύγραμμα τμήματα, τρίγωνα, κύκλους…Αφήνουν τα σημάδια τους περπατώντας. Μπορούμε να φανταστούμε το φαινομενικά ασυνάρτητο γράφημα. Ένας αχανής, αόρατος πίνακας του Πόλλοκ, φτιαγμένος από ίχνη ανθρώπινων βημάτων. Χωρίς αρχή και τέλος. Ο τελευταίος έχει το προβάδισμα. In the beginning are not words. There is action. Hidden somewhere, an invisible band plays a brisk march. Giving pace to the discordant parade. Giving rhythm to the choreography of toil, of nonchalance, of vanity. All tuned. to the same pace. Carving the shapes of a strange everyday-life geometry onto the square of the big plaza. Straight lines, triangles, ...

Δεν είναι μόνο κάτι όμορφο που το κοιτάζω, αλλά και μια δύναμη που τη μεταχειρίζομαι. Παλιά μικροπράγματα. Άλλοτε αγαπημένα αντικείμενα αγνώστων. Αναμνήσεις, φάσεις ζωής, επιθυμίες εκπληρωμένες κι ανεκπλήρωτες. Γνώσεις του χθες, το παρελθόν που μας σημαδεύει. Πράγματα που αρνούμαστε να πετάξουμε, που τους επιτρέπουμε να στοιχειώνουν δημιουργικά τη ζωή, του παρόντος και του μέλοντός μας. Μια κουρελού φτιαγμένη από απόηχους τέρψης και οδύνης, από ίχνη ανθρώπων και ανθρώπινων στιγμών. Ετερόκλητα δοχεία ξεθωριασμένων συναισθημάτων. Αποδείξεις ματαιοδοξίας. Καταφύγια ονείρων, φόβων, επιθυμιών, αναγκών, ιδεών. Καθρέφτες αντανακλάσεων πολλαπλών.   Αναζητώ συχνά τα μικρά τίποτε σε παλαιοπωλεία και υπαίθρια παζάρια. Εκτιμώ τον καθημερινό τους αγώνα ενάντια στη λήθη. Παλεύουν σώμα με σώμα. Πάνω τους περισσεύει η σκόνη των αναμνήσεων, η μυρωδιά των παθών, οι αποχρώσεις των αγγιγμάτων, η πατίνα των βιωμάτων. Περιμένουν υπομονετικά τους φιλοπερίεργους σαν κι εμένα. Τους ανοιχτούς σε νέες ε...

Σ᾽ αυτή την πόλη οι άνθρωποι, χιλιάδες χρόνια τώρα, δίνουν ραντεβού στο ίδιο μέρος. Καρφίτσες που μαζεύονται πάνω σε έναν αόρατο μαγνήτη. Μοναστηράκι. Όνομα υποκοριστικό. Ωστόσο, όλα εκεί υπογραμμίζουν την υπερβολή. Χρώματα, ήχοι, μυρωδιές… Όλες οι αισθήσεις σε υπερδιέγερση. Τα πρόσωπα τσαλακώνονται από τον ήλιο και το χαμόγελο. Τα βήματα επιβραδύνονται από το πλήθος και τα μνημεία. Δίνουν χρόνο στα μάτια να διαβάσουν ένα κομματάκι από το παλίμψηστο των Αθηνών. Ο άνεμος μεταφέρει, χωρίς λογοκρισία, επιφωνήματα θαυμασμού σε όλες τις γλώσσες. Πλέκει το καθημερινό εγκώμιο της πόλης. Και τα εξωτικά φρούτα στον πάγκο του υπαίθριου μανάβη, απόηχος εγκωμίου, “ ἐκ πάσης γης τά πάντα”… In this city people have - for thousands of years - set dates at the same place. Like pins drawn to an invisible magnet. Monastiraki. A “diminutive”. everything about it though spells “excess”. Colours, sounds, smells… All senses overstimulated. Faces wrinkled by the sun and smiling. Steps slowe...

Εκείνο το πρωί δεν της είπε που θα πήγαινε. Ξεκίνησε πολύ νωρίς. Ήθελε να της κάνει έκπληξη. Έψαχνε κάτι. Κάτι για εκείνη. Κάτι να της χαρίσει. Δεν ήξερε τι έψαχνε.   Τί θα της άρεσε; Είχε ακριβά γούστα!   Περπάτησε αρκετά. Τα βήματά του μέσα στα κούφια δρομάκια μετρούσαν τα δευτερόλεπτα, μέχρι που χάθηκαν στο βουητό της πόλης που δυνάμωνε σταδιακά, όπως δυναμώνει ο ήχος ενός ξυπνητηριού. Άκουγε με τα μάτια. Πολύχρωμο χαλί οι ήχοι. Αλλού έντονες κι αλλού ξεθωριασμένες αποχρώσεις. Κάπου ανάμεσά τους, μια ιδέα χρυσάφι. Ένας νάρκισσος αθηναϊκός ήλιος κοιτάχτηκε για λίγο σε έναν αυτοσχέδιο καθρέφτη. Έκοψε το καθρέφτισμά του, όπως κόβουμε ένα λουλούδι. Και της το χάρισε. He never said where he was going that morning. Set off very early. Wanted to syrprise her. He was looking for something . Something for her. Something to give her. He didn not know what. What would she like? She had expensive taste! He walked a long way. His steps down the holl...

Ήταν στο πρώτο ταξίδι. Στο Μέτσοβο. Τον περασμένο Φλεβάρη. Δεν ξέρω πόσο καιρό πριν είχε την ιδέα ο φακός σου να με φωτογραφήσει. Δεν το είχα καταλάβει. Εκεί βρήκε την ευκαιρία και τη χαραμάδα να τρυπώσει στη ζωή μου. Το θέμα, απλό. Ταυτόχρονα, το πιο ουσιαστικό. Ένα πορτραίτο μάνας και κόρης. Το πρώτο που έχω, το μόνο, το πολυτιμότερο. Κανείς δε με είχε φωτογραφήσει, ως εκείνη τη στιγμή με το παιδί μου! Παράξενο; Πολύ. Όσο κι αν ψάχνω, δε βρίσκω πουθενά μια φωτογραφία αξιώσεων μαζί με την κόρη μου. Όλες είναι ριπές: μια τρυφερή στιγμή που κοιμόμαστε η μια στην αγκαλιά της άλλης, μωράκι ημερών, όταν κάνει τα πρώτα της βήματα, όταν γλυστράμε για πρώτη φορά μαζί με τα πέδιλα στο χιόνι, τεσσάρων ετών… Αν ήθελα να βάλω σε κορνίζα κάποια από αυτές, δε θα έβαζα καμμία. Τις φωτογραφίες εκείνου του πρωινού, όμως, εκείνες τις πρώτες φωτογραφίες, τις δικές του φωτογραφίες, τις δικές μας φωτογραφίες θέλω να τις κάνω αφίσες και να γεμίσω όλο το σπίτι!  Ανέκαθεν ήμουν ευαίσθητη με το ...