a_room_of_one's_own

Είχε την απόλυτη βεβαιότητα πως δε θα ξεχνούσε ποτέ. “Πώς είναι δυνατόν να ξεχάσει κανείς κάτι τέτοιο;” Κι όμως, ξέχασε εντελώς. Μόνο το γεγονός, όχι τα συναισθήματα. Έσκαψε ένα πηγάδι. Κρύφτηκε. Έδινε όρκους σιωπής και τους έσπαγε δύσκολα. Όλοι έλεγαν για εκείνη, “δύσκολη περίπτωση!” Απέφευγε τα αγγίγματα και τα χαμόγελα. Έμεινε στο πηγάδι για καιρό. Της άρεσε. Ξέχασε πως το έφτιαξε μόνη της. Αναρωτιόταν συχνά   πως βρέθηκε εκεί μέσα. Ήξερε πως δεν ήταν φτιαγμένη να κατοικεί σε πηγάδια. Ούτε εκ περιτροπής. Κάποιες φορές, αποφάσιζε να αναδυθεί προς την επιφάνεια. Γλυστρούσε. Κι όταν κατάφερε τελικά να βγει, δεν απομακρύνθηκε πολύ από την περίμετρο του πηγαδιού. Πάντα την καλούσε η σκοτεινή του γοητεία. Άρχισε να μπαινοβγαίνει. Σταθερότης μηδέν!   Ένιωθε πως δεν υπάρχει διαφυγή. Απελπίστηκε. Και τότε, βγήκε από μέσα της μια κραυγή. Συντονίστηκε όλη της η ύπαρξη. Θυμήθηκε. Κι άρχισε να διηγείται φωναχτά την ιστορία της. Στο όνομα των σιωπηλών κακοποιημένων κοριτ...

Περπατούσε άσκοπα απόψε. Η πόλη σιωπούσε μουσκεμένη. Σα βρεγμένη γάτα. Βράδυ Κυριακής. Το ψιλόβροχο ήταν ευλογία. Δρόσιζε δέρμα και μυαλό. Αυτό, καιρό τώρα αφυδατωνόταν. Σφουγγάρι κρεμασμένο στον ήλιο. Το πότιζε συστηματικά με οινόπνευμα, μέχρι να καταφέρει να το αποστειρώσει από κάθε σκέψη. Κινήθηκε σαν έντομο, σε μια φωτισμένη βιτρίνα. “Το μαύρο ξανά στη μόδα”. Πλησίασε. Οι τιμές, απλησίαστες. Το τζάμι αντανακλούσε την εικόνας της. Αντίδωρο για τη “μετάνοια” που έκανε μπροστά του. Τρόμαξε. Φορούσε ένα ρούχο δανεικό. Το δοκίμασε βιαστικά χωρίς να βγάλει εκείνο που φορούσε. “Θα το δοκιμάσω”, σκέφτηκε. “Μόνο για να διαπιστώσω αν μου ταιριάζει!” Mύριζε κλεισούρα. Κάπως μεγάλο. Της άρεσε, όμως. “Πειράζει να το κρατήσω για λίγο;   Και το κράτησε. Έτσι, φορεμένο πρόχειρα. Άρχισε να χώνει τα χέρια στις τσέπες και στα κρυφά τσεπάκια. Άφηνε μέσα εισιτήρια και αποδείξεις. Ενθύμια ευτυχίας ιδανικής. Δανεικής κι αγύριστης. Μα τί έκανε; “Άνθρωποι σαν κι εκείνη, τί τα χρει...

  “Quite” does not suit me. Which is why I don’t like   watered ouzo family cars sweet-talk and excuses. “Too much” does suit me. That’s why I sample spicy food, frequent crowded places, cherish passions and dreams. I also like “not at all”. Which is why I like black straight coffee, minimalism, little talk and being alone.  

Κουράστηκε. Αιώνες … ορθοστασίας! Έλυσε τον ιερό κόμβο. Έβγαλε το κόκκινο κραγιόν κι έβαλε κάτι πρόχειρο. Βγήκε από την τοιχογραφία. Κάθησε λίγο να ξεκουραστεί. Ακούμπησε στην ώχρα της Κνωσσού. Γύρισε το βλέμμα κι αντίκρυσε τον ουρανό της Αθήνας. Τον ήλιο της, που μιλάει μια γλώσσα φτιαγμένη μόνο από επίθετα. Του χαμογέλασε. Τον άφησε να εισχωρήσει μέσα της. Φλογερός εραστής! Τη ζωντάνεψε με τα χάδια του. Την ελευθέρωσε. Ορκίστηκε, όμως, να γυρνάει με τη λιακάδα στον ιερό της τοίχο και να ακουμπάει για λίγο εκεί. Μια “Παριζιάνα” στ᾽ Αναφιώτικα. Grew weary. Centuries of standing! Loosened the sacred knot. Removed the red lipstick and slipped into something casual. Stepped out of the wall painting and sat down to rest for a while. Leaned against the ochre of Knossos. Turned around and faced the Athens sky. her sun, speaking a language solely composed of adjectives. She smiled at him. Let him penetrate her being. Such a fiery lover! Revived her with his touch. Set her free....

Ιούνιος. Κοντεύει μεσημέρι. Λιγοστεύουν οι ίσκιοι. Λιγοστεύουν και τα βήματα στο ανηφορικό πλακόστρωτο.   Η ανάσα βαραίνει. Τα χέρια ιδρώνουν. Απομακρύνονται. Αν κουράστηκες, κάνουμε ένα γρήγορο γύρο με το τρενάκι… Σαν παιχνίδι παιδικό φαίνεται.   Προτιμάς μια βόλτα με την άμαξα; Σαν παραμύθι. Δεν έχω ανέβει ποτέ.   Πόσο κάνει; Ω! Ακριβά…όπως όλα τα διατηρητέα.   Ας περπατήσουμε καλύτερα. Αντέχω. Περιπατητές. Με το δικό τους ρυθμό θα μετρήσουν τα όριά τους και τα όρια της πόλης. Το περπάτημα θα τους μυήσει στο μύθο της Αθήνας. Σα να συμμετείχαν σε τελετουργική πομπή, θα τους αποκαλυφθούν σταδιακά τα σημάδια, οι οπτικές αξίες, οι αληθινοί ήρωες. Αν επιθυμούν, μπορούν να   κοινωνήσουν την ουσία, την   αντανάκλαση του εσωτερικού δυναμισμού της. Το περπάτημα θα τους προσφέρει την απόλυτη ελευθερία του παιχνιδιού. Θέτει, ωστόσο, έναν και μοναδικό κανόνα. Τη βραδύτητα. June. Noon closing in. Falling short of shade. Steps goi...

Εν αρχή δεν είναι ο λόγος. Είναι η δράση. Κάπου κρυμμένη, μια αόρατη ορχήστρα, παίζει ένα ζωηρό εμβατήριο. Δίνει τον τόνο στην ασυνάρτητη παρέλαση. Δίνει το ρυθμό στη χορογραφία του μόχθου, της ανεμελιάς, της ματαιοδοξίας. Όλοι συντονισμένοι. Στο ίδιο βήμα. Χαράζουν τα σχήματα μιας γεωμετρίας της καθημερινότητας πάνω στο τετράγωνο της μεγάλης πλατείας. Ευθύγραμμα τμήματα, τρίγωνα, κύκλους…Αφήνουν τα σημάδια τους περπατώντας. Μπορούμε να φανταστούμε το φαινομενικά ασυνάρτητο γράφημα. Ένας αχανής, αόρατος πίνακας του Πόλλοκ, φτιαγμένος από ίχνη ανθρώπινων βημάτων. Χωρίς αρχή και τέλος. Ο τελευταίος έχει το προβάδισμα. In the beginning are not words. There is action. Hidden somewhere, an invisible band plays a brisk march. Giving pace to the discordant parade. Giving rhythm to the choreography of toil, of nonchalance, of vanity. All tuned. to the same pace. Carving the shapes of a strange everyday-life geometry onto the square of the big plaza. Straight lines, triangles, ...

Δεν είναι μόνο κάτι όμορφο που το κοιτάζω, αλλά και μια δύναμη που τη μεταχειρίζομαι. Παλιά μικροπράγματα. Άλλοτε αγαπημένα αντικείμενα αγνώστων. Αναμνήσεις, φάσεις ζωής, επιθυμίες εκπληρωμένες κι ανεκπλήρωτες. Γνώσεις του χθες, το παρελθόν που μας σημαδεύει. Πράγματα που αρνούμαστε να πετάξουμε, που τους επιτρέπουμε να στοιχειώνουν δημιουργικά τη ζωή, του παρόντος και του μέλοντός μας. Μια κουρελού φτιαγμένη από απόηχους τέρψης και οδύνης, από ίχνη ανθρώπων και ανθρώπινων στιγμών. Ετερόκλητα δοχεία ξεθωριασμένων συναισθημάτων. Αποδείξεις ματαιοδοξίας. Καταφύγια ονείρων, φόβων, επιθυμιών, αναγκών, ιδεών. Καθρέφτες αντανακλάσεων πολλαπλών.   Αναζητώ συχνά τα μικρά τίποτε σε παλαιοπωλεία και υπαίθρια παζάρια. Εκτιμώ τον καθημερινό τους αγώνα ενάντια στη λήθη. Παλεύουν σώμα με σώμα. Πάνω τους περισσεύει η σκόνη των αναμνήσεων, η μυρωδιά των παθών, οι αποχρώσεις των αγγιγμάτων, η πατίνα των βιωμάτων. Περιμένουν υπομονετικά τους φιλοπερίεργους σαν κι εμένα. Τους ανοιχτούς σε νέες ε...